واپس زدگی در فضاهای تکراری و ملال اور،دیدن ادم هایی ،که تناقض کرداری، پیشه و رویکردشان هست و تلاش برای عدم یاد اوری، حکایت غریبی نیست.کاش می شد سهراب وار چشم ها رو جور دیگر شست!اما تصویر همان پرده دود اندود و سیاه و خاکستری است که دروغ از هر گوشه اش جاری است.حتی اگر با چشمان بسته ببینی،یا نبینی،برد در ندیدن و نشنیدن و بی متن بودن است.برای تنگدستی می توان درمان جست اما فقر فرهنگی، قصه پر غصه ای است که درد و درمانش بی چارگی است.